Dit blog is geschreven door trainee Hannah.
Sinds 1 juli ben ik gestart als projectleider op de locatie Snavelenburg van Careyn. Careyn is een zorgorganisatie die zich o.a. inzet voor kwetsbare ouderen, zowel thuis als in zorgcentra. Snavelenburg is een van deze zorgcentra, waar zorg wordt geboden aan ouderen met verschillende zorgbehoeften, zoals mensen met dementie, Alzheimer of een lichamelijke beperking. Zoals bij veel zorgorganisaties spelen er hier grote uitdagingen; personeelstekort, de nieuwe regelingen rond ZZP’ers, en een doelgroep die andere zorg vraagt.
Als projectleider ben ik binnen Snavelenburg bezig met verschillende projecten, zoals het open deuren-beleid, het werken met een andere functiemix en het thema reablement. Een belangrijk aspect van deze opdracht is de manier waarop we zorg organiseren: minder vanuit traditionele kaders en meer vanuit de behoeften en mogelijkheden van bewoners, mantelzorgers én medewerkers.
Deze onderwerpen binnen mijn opdracht zijn voor mij helemaal nieuw. Om hier snel meer over te leren, ben ik niet alleen documenten ingedoken, maar ben ik ook op zoek gegaan naar ervaringen van anderen. Zo zocht ik contact met andere Careyn-locaties om ervaringen op te halen en tips te verzamelen. Daarnaast ging ik op zoek naar lezingen, symposia en themabijeenkomsten. Zo vond ik onder andere de themabijeenkomst tijd voor anders denken en doen. Dat past nou precies bij de pilot waar wij als Snavelenburg bij zijn aangesloten vanuit de IVVU: Werken met een andere functiemix. De IVVU is de vereniging van zorgorganisaties, die ouderenzorg bieden in de regio Utrecht.
De themabijeenkomst begon met een inspirerend verhaal van Bureauvijftig over hoe verschillende generaties ouder worden, welke verwachtingen zij hebben van oud worden, en hoe belangrijk het is om elkaar te blijven helpen. Het idee van een “doealitie”, een netwerk van mensen die elkaar ondersteunen in de wijk, zette me aan het denken: hoe zou ik dit kunnen toepassen binnen mijn eigen appartementencomplex, midden in de stad? Hoe kun je hulp aanbieden aan je buren, als je hen eigenlijk niet kent?
In de middag volgde ik sessies die o.a. gingen over het inzetten en versterken van iemands netwerk. De deelsessies die ik volgde, ‘inclusieve gespreksmethoden’’ en “waar begin je; de eerste stappen in samen doen”, waren erg interessant. Daar werd duidelijk hoe groot de beweging is van zorgen voor, naar samen kijken wat iemand zelf nog kan en wil doen. Wat maakt iemand gelukkig? Waar heeft iemand echt behoefte aan? Wat kan het netwerk hierin betekenen? Ook werden ervaringen uitgewisseld met andere projectleiders, managers en zorgprofessionals, over hoe zij hiernaar kijken binnen hun eigen organisatie. Het gevoel van samen doen en naar elkaar luisteren, dat is wat ik er zelf uithaal en wat erg aansluit bij mijn opdracht binnen Careyn.
Wat ik verder meeneem van deze dag? Dat we voor een grote cultuurverandering staan in de zorg. Het gaat niet alleen om het oplossen van personeelstekorten, maar vooral om anders kijken naar mensen zelf. Dit vraagt tijd en samenwerking. Ondanks dat ik er in mijn eentje heen ging, vond ik het ontzettend waardevol om met anderen in gesprek te gaan, ideeën uit te wisselen en vragen te stellen. “Hoe pakken jullie dit aan?” Als zorgvernieuwer van de toekomst zie ik een grote rol voor ons. Deze dag gaf me nog meer energie om daaraan bij te dragen. Binnen mijn opdracht ga ik aan de slag met de geleerde lessen, zoals dat taal veel invloed heeft en dat zo’n grote beweging echt samen gedaan moet worden. En op mijn to do lijstje voor dit weekend; Ik ga op zoek naar een manier om iemand te helpen in mijn wijk!