Mijn studiekeuze begon met het advies van mijn ouders: “Doe iets wat je leuk vindt.” Wat ik leuk vond? Grote maatschappelijke vraagstukken, culturele diversiteit en sociale impact. Alleen wat ik daar precies mee wilde, werd pas duidelijk in mijn derde jaar — toen ik voor mijn scriptieonderzoek een dialysecentrum binnenliep. Zodra ik met de patiënten in gesprek ging, wist ik het meteen: dit is mijn plek.

Sindsdien heb ik een achtergrond opgebouwd in internationale ontwikkeling en medische antropologie, met onderzoek en praktijkervaring in Kenia, Ghana en Nederland. Daarin heb ik van dichtbij gezien hoe complex zorgprocessen zijn, maar ook hoeveel er mogelijk is wanneer samenwerking goed is georganiseerd en mensen bereid zijn van elkaar te leren.

Die overtuiging is de rode draad in mijn werk gebleven: verbinding zoeken, samenwerken, en nooit vergeten dat systemen uit mensen bestaan. Goede zorg begint bij écht luisteren – en eindigt bij daadkrachtig handelen.